ترکیب شیمیایی پوشش های خوردگی پیچ مشترک چیست؟
من به عنوان یک تامین کننده اختصاصی از پوشش های خوردگی پیچ ، من این امتیاز را داشتم که عمیقاً در دنیای محافظت از خوردگی قرار بگیرم. پیچ ها در صنایع مختلف ، از ساخت و ساز تا خودرو ، فراگیر هستند و محافظت از آنها در برابر خوردگی برای اطمینان از ماندگاری و ایمنی سازه ها و ماشین آلات بسیار مهم است. در این وبلاگ ، ترکیب شیمیایی پوشش های خوردگی پیچ مشترک را کشف می کنم و بر روی ترکیبات کلیدی که این پوشش ها را مؤثر می کند ، می ریزد.
روکش های مبتنی بر روی
روی یکی از عناصر پرکاربرد در پوشش های خوردگی پیچ است. پوشش های مبتنی بر روی بر اساس اصل حمایت از قربانی کار می کنند. روی از نظر شیمیایی فعال تر از آهن (مؤلفه اصلی اکثر پیچ ها) است ، بنابراین وقتی پوشش در معرض یک محیط خورنده قرار می گیرد ، روی آن را ترجیح می دهد و خود را برای محافظت از پیچ زیرین قربانی می کند.
متداول ترین پوشش روی بر پایه داغ است - گالوانیزه کردن. در این فرایند ، پیچ ها در حمام روی مذاب در حدود 450 درجه سانتیگراد غوطه ور می شوند. پوشش حاصل ترکیبی از ترکیبات بین فلزی روی و آهن است. لایه بیرونی عمدتا روی خالص است که مانع فیزیکی در برابر رطوبت و اکسیژن است. در زیر لایه روی ، چندین لایه بین فلزی آهن - روی مانند Fezn₇ و Fe₃zn₁₀ وجود دارد. این لایه های بین فلزی سخت هستند و چسبندگی خوبی به بستر پیچ دارند و باعث افزایش دوام کلی پوشش می شوند.
نوع دیگری از روکش روی مبتنی بر روی ، برقی روی است. این فرایند شامل سپردن یک لایه از روی بر روی سطح پیچ از طریق یک واکنش الکتروشیمیایی است. حمام آبکاری روی به طور معمول حاوی نمک روی (مانند سولفات روی یا کلرید روی) ، به همراه مواد افزودنی مختلف است. این افزودنی ها می توانند ظاهر ، چسبندگی و مقاومت در برابر خوردگی پوشش را بهبود بخشند. به عنوان مثال ، براق کننده ها اغلب اضافه می شوند تا پوشش صاف و براق شود ، در حالی که عوامل تراز شده به اطمینان از توزیع یکنواخت لایه روی کمک می کنند.
پوشش های مبتنی بر اپوکسی
پوشش های اپوکسی نیز برای محافظت از خوردگی پیچ محبوب هستند. رزین های اپوکسی یک کلاس از پلیمرهای ترموزاسیون هستند که چسبندگی عالی ، مقاومت شیمیایی و خصوصیات مکانیکی دارند.
ترکیب شیمیایی اساسی یک پوشش اپوکسی از دو مؤلفه اصلی تشکیل شده است: یک رزین اپوکسی و یک ماده پخت. رزین اپوکسی معمولاً یک پلیمر با وزن مولکولی کم با گروههای اپوکسی واکنشی در انتهای مولکول است. رزین های اپوکسی متداول شامل بیسفنول A Diglycidyl اتر (DGEBA) است که از بیسفنول A و اپی کلروهیدرین سنتز می شود.
ماده پخت ، همچنین به عنوان سخت کننده شناخته می شود ، با رزین اپوکسی واکنش نشان می دهد تا یک شبکه صلیب سه بعدی پیوند یافته تشکیل شود. بسته به نیازهای کاربردی می توان از عوامل مختلف پخت استفاده کرد. به عنوان مثال ، آمین های آلیفاتیک سریع هستند - عوامل پخت و پز که برای برنامه هایی مناسب هستند که در آن یک چرخش سریع مورد نیاز است. از طرف دیگر آمین های معطر ، گرما و مقاومت شیمیایی بهتری را ارائه می دهند اما زمان پخت طولانی تری دارند.


علاوه بر رزین اپوکسی و ماده پخت ، پوشش های اپوکسی نیز ممکن است حاوی رنگدانه ها ، پرکننده ها و حلال ها باشد. رنگدانه ها برای تأمین رنگ و محافظت در برابر اشعه ماوراء بنفش استفاده می شوند ، در حالی که پرکننده ها می توانند خواص مکانیکی را بهبود بخشند و هزینه پوشش را کاهش دهند. حلالها برای تنظیم ویسکوزیته پوشش برای کاربرد آسان اضافه می شوند.
پوشش های پلی اورتان
روکش های پلی اورتان به دلیل مقاومت در برابر سایش عالی ، انعطاف پذیری و قابلیت آب و هوا شناخته شده است و باعث می شود آنها برای پیچ و مهره در محیط های سخت مناسب باشند.
ترکیب شیمیایی یک پوشش پلی اورتان بر اساس واکنش بین پلیول و ایزوسیانات است. پلیول ها پلیمرهایی با گروه های هیدروکسیل متعدد هستند و ایزوسیانات ها ترکیباتی با گروه های ایزوسیانات واکنشی هستند. هنگامی که پلیول و ایزوسیانات واکنش نشان می دهند ، پیوندهای اورتان را تشکیل می دهند و یک پلیمر پلی اورتان ایجاد می کنند.
دو نوع اصلی پوشش پلی اورتان وجود دارد: یک جزء و دو جزء. پوشش های پلی اورتان یک جزء از قبل فرموله شده و آماده استفاده هستند. آنها معمولاً حاوی ایزوسیانات های مسدود شده هستند که ایزوسیانات هستند که با یک عامل مسدود کننده واکنش نشان داده شده اند. هنگامی که روکش اعمال می شود و در معرض گرما یا رطوبت قرار می گیرد ، ماده مسدود کننده آزاد می شود و ایزوسیانات واکنشی می شود و اجازه می دهد تا پوشش درمان شود.
پوشش های پلی اورتان دو جزء به مخلوط پلیول و ایزوسیانات درست قبل از کاربرد نیاز دارند. این نوع پوشش عملکرد و دوام بهتری را در مقایسه با پوشش های یک مؤلفه ارائه می دهد زیرا نسبت اختلاط را می توان دقیقاً کنترل کرد و در نتیجه یک واکنش کامل تر و یک شبکه پلیمری قوی تر ایجاد می شود.
سایر پوشش ها و مواد افزودنی
علاوه بر روکش های ذکر شده در بالا ، انواع دیگری از پوشش ها و مواد افزودنی نیز برای محافظت از خوردگی پیچ استفاده می شود. به عنوان مثال ، از پوشش های فسفات اغلب به عنوان پیش درمانی برای سایر پوشش ها استفاده می شود. پوشش های فسفات با غوطه ور شدن پیچ ها در یک محلول مبتنی بر اسید فسفریک تشکیل می شوند. پوشش حاصل لایه ای از فسفاتهای فلزی مانند فسفات روی یا فسفات آهن است. روکش های فسفات چسبندگی پوشش های بعدی را بهبود می بخشد و تا حدودی از محافظت در برابر خوردگی را فراهم می کند.
نانوذرات همچنین می توانند برای تقویت عملکرد آنها به روکش ها اضافه شوند. نانوذرات مانند سیلیس ، دی اکسید تیتانیوم و اکسید روی می توانند سختی ، مقاومت خراش و مقاومت در برابر اشعه ماوراء بنفش روکش را بهبود بخشند. آنها همچنین می توانند با پر کردن منافذ در پوشش ، به عنوان یک مانع فیزیکی در برابر عوامل خورنده عمل کنند.
محصولات مرتبط
اگر به سایر محصولات خوردگی - مقاوم در برابر آنها علاقه دارید ، ما نیز ارائه می دهیمخوردگی - صفحه مخزن ذخیره مقاوم در برابر صفحه مهرباچسب الاستیک ضد آب برای صفحات لبه از مخازن ذخیره سازی دما بالاوتصفحه لبه مخزن پلی اورتان چسب الاستیک ضد آببشر این محصولات به گونه ای طراحی شده اند که در زمینه محافظت از خوردگی و عملکرد آب بندی عالی در کاربردهای مختلف صنعتی ارائه می شوند.
پایان
درک ترکیب شیمیایی پوشش های خوردگی پیچ مشترک برای انتخاب پوشش مناسب برای کاربرد خاص شما ضروری است. این که آیا این یک روکش روی برای محافظت از قربانی است ، یک پوشش اپوکسی برای چسبندگی عالی و مقاومت شیمیایی یا یک پوشش پلی اورتان برای سایش و مقاومت در برابر آب و هوا ، هر نوع پوشش دارای خواص و مزایای منحصر به فرد خود است.
اگر به پوشش های خوردگی پیچ و مهره با کیفیت بالا نیاز دارید یا در مورد محافظت از خوردگی سؤالی دارید ، لطفاً برای تهیه و بحث بیشتر با ما تماس بگیرید. ما متعهد هستیم که بهترین راه حل ها را برای رفع نیازهای خوردگی خود در اختیار شما قرار دهیم.
منابع
- Uhlig ، HH ، & Revie ، RW (1985). کنترل خوردگی و خوردگی: مقدمه ای بر علوم و مهندسی خوردگی. ویلی
- Preece ، DA (2004). دفترچه راهنمای داده های خوردگی. مک گرا - هیل.
- Schweitzer ، PA (1998). جداول مقاومت در برابر خوردگی. مارسل دکر.
